📖🎧 Het zijn tricky tijden! Wat corporate antropoloog Jitske Kramer ontdekte over de patronen en dynamieken in de liminale fase van een transitie
Het zijn Tricky Tijden. We zijn verdwaald, maar niet verloren. Elke transformatie kent een turbulente tussentijd waarin we het vertrouwde moeten loslaten, en het nieuwe nog niet geheel duidelijk is. Maar we zijn al vaker door de turbulente tijden van transities gegaan. ‘We kunnen dit!’ is de geruststellende boodschap van corporate antropoloog Jitske Kramer. Met haar sprak ik over wat ze ontdekte in haar zoektocht naar de patronen en dynamiek van grote veranderingen in de wereld.
Jitske Kramer (foto door Bart Heemskerk)
‘En daar zijn we dan. Midden in de liminaliteit van veranderen. De ruimte tussen A en B, de turbulente tijd tussen dit en dat. Emoties en meningen schieten alle kanten op. Liminaliteit gaat over iets simpels en iets heel universeels tegelijk. Het gaat over de ervaring dat je tegen een grens aanloopt, dat je je tussen twee grenzen bevindt of geen enkel idee meer hebt wat de grenzen zijn. In ruimte, tijd of verhaal. Het wegvallen van grenzen geeft een oneindig gevoel van vrijheid, waardoor energie en creativiteit loskomen. Maar ook van angst, onzekerheid en verlangen naar rust en helderheid. Liminaliteit gaat over hoe we als mensheid vorm en structuur aan buitengewone ervaringen hebben leren geven, zodat we er getransformeerd uit kunnen komen. Om tot transformatie te komen hebben we meer nodig dan een planning om van A naar B te gaan. Veranderen is geen probleem dat opgelost moet worden. Buitengewone situaties vragen om een buitengewone aanpak. Liminaliteit heeft veel te lang in een hoekje van de academische wereld gelegen. Het is een cruciaal concept dat nog maar weinig mensen kennen en dat ons in verwarrende tijden duiding en richting kan geven.’
Omdat liminaliteit volgens antropoloog Jitske Kramer een cruciaal concept is dat ons in verwarrende tijden duiding en richting kan geven, zochten we haar op.
Bij haar in Utrecht aan tafel, leest ze bovenstaand fragment uit haar boek Tricky Tijden voor. In de podcast van dit interview kan je het haar ook zelf horen vertellen.
🎧 Luisteren
Je kan dit verhaal, het interview met Jitske Kramer ook beluisteren. Je hoort haar dan ook twee fragmenten uit haar boek voorlezen en je hoort de muziek van Nynke Laverman. Luisteren kan via Soundcloud (hieronder) of in je favoriete podcastapp, hier op Spotify en hier op Apple Podcasts. Tof als je na het luisteren ook een beoordeling geeft.
👁️ Tricky Tijden concertcollege van Jitske Kramer en Nynke Laverman op dinsdag 16 september 2025 in Gent
Wil je Tricky tijden helemaal ervaren en beleven: Re-story organiseert het Tricky tijden concertcollege Tricky Tijden van Jitske Kramer en zangeres Nynke Laverman op dinsdag 16 september 2025 om 20:00 uur in de Schouwburg van NTG in Gent.
Dit concertcollege is een unieke mix van kennis en klank. Inhoud om beter te begrijpen, muziek om beter te voelen. Een inspirerende en levensveranderende ervaring voor mensen uit het bedrijfsleven en de transitiebeweging. En voor al wie voelt dat het narratief van onze tijd niet meer klopt, maar ook niet weet hoe dan wel.
Laat je in de verwarrende chaotische tricky tijden van vandaag meenemen op een reis door transformatie en vernieuwing.
Als antropoloog onderzoekt Jitske Kramer hoe mensen culturen vormen en hoe culturen mensen vormen. En hoe we omgaan met grote veranderingen. Toen ik dat las in Tricky tijden dacht ik: jij moet wel heel blij zijn dat je net in deze tijd leeft.
“Wat ik interessant vind aan deze tijd,” zegt ze. “is dat het een tijd is waarin het culturele narratief echt wel ter discussie staat.
Ik vind het een fantastisch verhaal en heb in mijn persoonlijk leven een mooie paragraaf in dat verhaal gevonden. Tegelijk voel je dat er structureel iets niet klopt en om een transformatie vraagt.
Omdat de collateral damage van het culturele verhaal dat we de afgelopen decennia wereldwijd in onze moderne samenlevingen hebben gebouwd en dat ons veel heeft opgeleverd - welvaart, verwarmde huizen voor veel meer mensen, medicijnen - heel groot is.
Niet iedereen profiteert evenveel van het prachtige verhaal en de aarde vindt het ook best ingewikkeld wat we allemaal aan het doen zijn.
Het kernproces van waar ik me mee bezighoud, is hoe je samen die cultuur vormt en hoe zo'n cultuur dan weer mensen vormt.
Een constante daarin zijn allerlei vormen van verandering, van machtsstrijd, van het niet weten en je afvragen waartoe en waarvoor.
Dat is zo oud als de mensheid en binnen dat proces heb je altijd versnellingen of momenten waarop beschavingen komen en gaan. Ik denk dat wij wat dat betreft wel in een spannende tijd zitten.”
Het ‘lijkt’ vast te staan
“Nee, dat gaat altijd hand in hand”, zegt Jitske als ik haar vraag of op dit moment de cultuur meer de mensen vormt, dan andersom.
Jitske: “Wat wel is gebeurd, denk ik, is dat we het verhaal hebben gevat in structuren, processen en procedures. Hoe meer je die vastlegt in tekst, beeld en geluid, hoe meer het verhaal ‘de waarheid’ wordt.
Het lijkt in je hoofd veel moeilijker om het verhaal te veranderen wanneer het op papier staat. In orale tradities heeft een volgende generatie het makkelijker om het verhaal te veranderen omdat het organisch meebeweegt.
Gecombineerd met dat onze structuren en de manieren waarop we leven en werken zoveel groter zijn dan die honderd mensen in onze directe omgeving, zijn we afhankelijk van afhankelijkheden en van wat anderen doen. Ik eet iets en ik ga er maar vanuit dat het niet giftig is.
Die afhankelijkheid van afhankelijkheden hebben zo’n vorm aangenomen dat als ik nu hier iets kleins wil veranderen, ergens anders ook iets moet veranderen.
Daardoor lijkt er veel meer vast te staan. Maar het is natuurlijk vast ‘lijkt’ te staan.
Want met elke beslissing die je neemt, bestendig of verander je wat er is en wat je hebt.
En je neemt heel veel beslissingen op een dag: of je de buurvrouw wel of niet groet. Wat je aandoet. Of je op tijd op een meeting bent. Of je wel of niet tegen de CEO zegt wat je ervan vindt. Waar je geld aan uitgeeft als je boodschappen doet.
Er zit dus een enorme slagkracht in het besluitvormingsproces van elk individu, en van ons samen als collectief.
Het moment dat we besluiten andere dingen en ander gedrag belangrijk te vinden, gaat ook de samenleving veranderen. En dat verandert ons dan ook weer.
Tegelijk zitten we in een krachtenspel waarin ‘computers says no’: het kan niet. Hebben we dan de kracht om met elkaar te zeggen: ‘Nou ja, wel.’”
Mensen veranderen in drie fasen
Jitske: “Ik ben dit boek gaan schrijven omdat ik wilde begrijpen wat er aan de hand is. Met zoveel desinformatie, gelul en bullshit snapte ik niet meer wat waar is en wat niet.
Hoe werkt dat? Wat is hier aan de hand? De ene zegt dat het allemaal anders moet. De ander zegt dat het hartstikke goed gaat.
In Tricky Tijden onderzoek ik hoe dat in elkaar zit: wat de patronen zijn, wat het narratief is, waarom het vastloopt en wat dat betekent.
Ik heb geen antwoord, ik heb geen nieuw verhaal, maar wel wat het proces is naar zo'n nieuw verhaal en mijn eigen zoektocht daarin.
Liminaliteit is begin 1900 door de antropoloog Arnold van Gennep heel mooi beschreven. Hij deed onderzoek in de tribale samenlevingen en dorpsgemeenschappen van die tijd.
Waar hij op uitkwam, en dat vond ik zo geruststellend in de verwarring die ik voelde, is dat het universele patroon in hoe mensen veranderen in drie fases verloopt. Overal. Elk mens. Elke groep. Elke samenleving. Dan hebben we toch een soort van patroon in de chaos.
De drie fases zijn: je separeert en verbreekt met dat wat was. Dan weet je het even niet. Dat is liminaliteit, het ondertussen, waarin je gaat verbeelden hoe het zou kunnen zijn.
Als je dan klaar bent met verbeelden, ga je keuzes maken. Je gaat het integreren door verschillende ideeën te verbinden tot iets nieuws en dan te gaan verbouwen om dit ook werkelijk te realiseren.
Integreren betekent feitelijk echt een ander verhaal kiezen en dit ook vormgeven in de nieuwe werkelijkheid; met nieuwe regels, wetten, ander gedrag en financiële keuzes.
Wat hij in zijn boek Rites of passage ook zegt, is dat wij als mens overgangsrituelen nodig hebben om van de ene naar de andere fase te gaan. Een markering waarbij je in het diepste van je wezen voelt dat het nu anders moet.
Als je samen als groep zo'n moment ervaart, dan krijg je ‘communitas’: een groot gevoel van gezamenlijkheid. Dan kan je weer door met elkaar.
Met die rituelen markeren we in ons brein, in ons zijn en met elkaar, dat er echt iets gaat veranderen of is veranderd.
En zo is het leven een aaneenschakeling van momenten van separatie, liminaliteit en integratie. Op individueel niveau, op groepsniveau en in de samenleving.”
De pijn dempen om door te gaan
Jitske: “Ieder mens heeft zo zijn macht om binnen zijn eigen omgeving dingen te veranderen. Dat kost ook kracht en gaat gepaard met veranderpijn.
Ik denk dat veel mensen ergens wel voelen dat we een aantal dingen die we gecreëerd hebben zouden moeten stoppen, de frustratie bouwt op, maar wat moet ik dan doen?
Bij het maken van de keuzes waar we wel en geen geld aan uitgeven, zijn er altijd mensen en partijen die er belang bij hebben om het huidige verhaal in stand te houden. Als we veranderen, zijn er altijd mensen die verliezen. Zo werkt het.
Als we ons uitgavenpatroon veranderen, kan het zijn dat onze pensioenen uiteindelijk minder stevig en duidelijk zijn dan nu.
Zijn we bereid om zo'n collectief risico te nemen om het feitelijk anders te doen? En wie mag dan bepalen wat we gaan doen?
Nou, dat is best lastig en dan kan je ook kiezen om die pijn te dempen, zodat je hem minder voelt en wel door kan gaan.
Om het behapbaar te maken, vergelijk ik het graag met processen op individueel niveau. Dat proces is heel vergelijkbaar met hoe het gaat op groepsniveau en als samenleving.
De emoties die tussen twee mensen spelen, is echt heel vergelijkbaar met wat zich in bestuurskamers afspeelt.
Stel je hebt al twintig jaar een relatie met iemand en dat was ooit heel leuk. Je zit in de zomer voor je tent op de camping, kijkt naar je partner en denkt: het heeft betere tijden gehad.
Je voelt dat de relatie niet meer klopt: we hebben vaker ruzie dan we willen, onze levens lopen uit elkaar. Dit moeten we eigenlijk stoppen.
Zittend voor die tent denk je: ja maar, de hypotheek. Wat gaan mijn ouders zeggen en zo erg is het toch ook weer niet.
Tegelijk wordt je verlangen aangewakkerd, want je ziet de buurman of buurvrouw en denkt: die is leuker dan wat ik hier zelf voor mijn tent heb zitten.
Maar ga ik dat doen? Ga ik het gesprek aan? Je voelt ook dat je niet meer terug kan als je het gesprek start.
Dus je neemt nog een wijntje en denkt: weet je, we gaan een plannetje maken, we gaan net iets vaker samen naar de bioscoop en dan komen we er wel.
En als je pech hebt, is het het jaar daarop hetzelfde scenario en het jaar daarop weer. Dan blijf je in een soort voortdurende liminaliteit.
Je weet dat het niet meer kan, maar echt stappen nemen is heel eng. Wat heb je dan? Wie ben je zonder die partner? Hoe gaan we dat doen met de kinderen en wat is dan het nieuwe verhaal?
Je neemt nog een wijntje en dat is het dempen. De antropoloog Victor Turner noemt dat liminoid: liminaalachtige activiteiten.
Je zoekt een soort rush met hoop en verbeelding van de verandering, maar als je geen keuze maakt en het echt anders gaat doen, blijf je hangen.
Het is heel aantrekkelijk om in die verbeelding te blijven hangen en de frustraties te voelen. Het echte doorpakken, dat is zwaar werk.
En ik denk dat het blijven hangen in de liminale fase van het niet weten op heel veel gebieden in onze samenleving een waanzinnig goed businessmodel is.
Ik heb nog een zelfhulpboek voor je en dan heb ik een heel gaaf event voor je, in een organisatie gaan we gewoon nog een managementmeeting doen met een heel vette sessie en een goede lunch. En de keuzes maken … daar hadden we geen tijd voor.”
Permanente liminaliteit
Jitske: “Een term die ik in mijn onderzoek tegenkwam bij politiek antropologen Björn Thomassen en Arpad Szakolczai is dat wij in een permanente liminaliteit zitten.
Als je in cultuurvorming een waarde centraal stelt die oneindig en onbegrensd is, dan ga je gedrag dat met de grenzen speelt stimuleren.
Dan ga je een systeem inrichten met normen en waarden en een juridisch kader dat ruimte geeft voor gesjoemel. Dat is logisch.
Als we dan kijken naar wat er de afgelopen decennia is gebeurd, dan zie je dat veel samenlevingen in de wereld een onbegrensde kernwaarde hebben gekozen: economische groei. Alles moet wijken voor groei.
Zij spreken van permanente liminaliteit omdat we op een gegeven moment de waarde van goud en geld van elkaar hebben losgekoppeld, waardoor je een onbegrensde ruimte krijgt om met financiën te spelen.
Daar kwam het internet bij. Met globalisering kwam er nog een onbegrensd speelveld bij.
En nu komt AI er ook nog bij, waarbij je niet meer weet of een beeld klopt. Daar slaat ons brein helemaal van op hol, omdat we, als we het zien bewegen, geloven dat het zo is.
Met op zoveel terreinen onbegrensdheid hebben we kenmerken van liminaliteit tot de kern van onze cultuur gemaakt.
En dan kom je in een situatie waarbij liminaliteit niet zoals het bedoeld is een tijdelijke situatie is, maar permanent wordt.”
Trickster
Jitske: “Daar komt dan de trickster nog bij. De trickster is een archetype dat in alle verhalen met grenzen speelt. Als dingen vastzitten in een verhaal of in een systeem, dan komt de trickster en die maakt een nieuwe grens.
Pippi Langkous, Reinaert de Vos en Robin Hood en Jack Sparrow zijn tricksters. Ze doen allemaal dingen die eigenlijk niet mogen.
Ik denk dat we, omdat we onbegrensdheid en het spelen met grenzen zo belangrijk vinden, het gedrag en de trucs die bij tricksters horen, zijn gaan verwarren met leiderschap.
Maar dat is echt een fundamentele fout. De archetypische trickster hoort aan de randen van de samenleving. Aan de randen van een verhaal.
Pippi Langkous kan alleen maar Pippi zijn samen met Annika en Tommy. Want Annika zegt elke keer: ‘Maar Pippi, dat kan toch niet!’ En dan denk je: ja Anika, maar dit is toch leuk!
Toen wij vroeger Pippi speelden, wilde niemand Annika of Tommy zijn. En dat is nu ook zo. Het zijn spelbedervers. Zeikerds. aar je hebt ze wel nodig.
Als we tricksters als leider kiezen - en dat hebben we democratisch op grote schaal gedaan en zijn we aan het doen - dan krijg je Jack Sparrow's als CEO en Pinocchio’s als politiek leider. Maar wie gaat dan begrenzen?
We kunnen ons allemaal wel voor de gek laten houden door verhalen die lekker klinken, en die er heel mooi uitzien op TikTok, maar ik denk dat het ons aller verantwoordelijkheid is om naar oprechtheid te luisteren. En te beseffen dat het niet zo leuk klinkt, maar eigenlijk wel waar is.
We hebben een cultuur en samenleving gecreëerd waarin onbegrensdheid centraal staat en waarvan we eigenlijk tegen elkaar moeten zeggen dat de kosten ervan te hoog zijn: het feest is over, tl-lampen aan.
Ik denk dat dat niet ingewikkeld, maar wel pijnlijk is. En dat het lef vraagt van jou, van mij, van ons allemaal in de eigen cirkel van invloed. En daarin kunnen we op elk moment andere keuzes maken.
Als we wachten op de leiders om het te fixen en al onze hoop daarop zetten, verliezen we ook ons eigen leiderschap. Wat je eigenlijk moet doen, is jezelf begrenzen: het kan wel, maar ik doe het niet.
Ik kan wel elke dag heel veel vlees eten, ik kan het zelfs betalen, maar ik doe het niet. Ik kan wel heel veel vliegen, ik kan het ook betalen, maar ik doe het niet.
Ik kan als bedrijf best wel mijn gif lozen in de Rijn, want de mazen in de wet staan het toe en het is goed voor mijn winstbalans, maar ik doe het niet.
We weten heel goed wat we moeten doen. Alleen, gaan we het doen? Dat is ingaan tegen een kernwaarde die volgens mij heel veel van ons - ik in ieder geval wel - heel leuk vinden.
Jezelf begrenzen en keuzes maken, is heel saai en truttig. Deugneus! Nou ja, wie gaat dat doen?
Het betekent meteen ook dat we een andere kernwaarde centraal moeten zetten. Wat is dat dan? Daar gaan we ruzie over krijgen, omdat cultuurvorming altijd over macht gaat.”
Waar beginnen?
Jitske: “En ik denk dat we - of je nou CEO bent of medewerker, bouwvakker of arts - ieder voor zich in onze eigen invloedssfeer keuzes moeten maken om het echt anders te doen.
Als de mensen die aan de knoppen zitten waar grote veranderingen kunnen ontstaan keuzes maken, heeft dat een enorm effect op de rest van de wereld, maar uiteindelijk zijn dat ook mensen die het moeten doen.
Dat zijn mensen zoals jij en ik, die ook gewoon opstaan en naar het toilet gaan. Die kinderen hebben. Die het niet weten.
Ook als ze aan het roer staan van een miljoenenbedrijf of een hoge positie bekleden in de politiek.
Mensen vormen samen culturen en dat doen we in interactie en besluitvorming. Als we het over systeemverandering hebben, hebben we het in mijn antropologentaal over cultuurverandering.
Cultuur is een betekenisgevend systeem. In de basis heeft niks betekenis van zichzelf. Alles is er gewoon. Samen geven we daar betekenis aan. Samen bepalen we wat we waardevol en waardeloos vinden.
En vanuit wat we waardevol vinden komt gedrag en collectief gedrag en daar ontstaan normen uit.
Dus met waarden, gedrag en normen hebben we ons verhaal te pakken. Dat is het narratief waar we in geloven en op basis van dat verhaal gaan we systemen inrichten en procedures maken.
Dat is eigenlijk de stolling van wat wij belangrijk vinden. Dan wordt het echt waar.
Maar als we iets anders centraal zetten in wat wij belangrijk vinden, een andere waarde, dan leidt dat tot ander gedrag en dan volgt uiteindelijk dat systeem.
En de vraag is, waar ga je beginnen? Als je het systeem gaat veranderen, dan zul je ook aan het verhaal morrelen. Als je het verhaal gaat veranderen, zal je aan het systeem moeten morrelen.
Stel je voor dat je in je leven nooit zo bezig bent geweest met gezond eten. Dat vond je niet zo waardevol. Je vond patat veel waardevoller, en lekker feesten en zuipen. Op een moment denk je: gezond eten, dat is toch wel waardevol.
Je kijkt naar de heel oude keuken in je huis en de oude pannenset. Je kan eigenlijk niet goed koken in die keuken. Je hebt wel de waarden van gezond eten, maar je systeem voldoet niet aan dat wat jij belangrijk vindt.
Dus je gaat in dat systeem investeren. Er komt een verbouwing met de mooiste keuken, de beste stoomoven en alles erop en eraan. Het mag wat kosten. Maar de eerste avond dat die keuken er staat, is de hamvraag: wat ga je eten?
Patat en pizza!
Dat je die glimmende keuken hebt - het systeem dat voldoet aan wat jij belangrijk vindt - wil nog niet zeggen dat jij vanaf dat moment elke dag ook gezond gaat koken.
Gezond koken en gezond gaan eten betekent ook dat je daar tijd in je agenda voor moet maken. Dat je anders boodschappen moet gaan doen. Dat je misschien andere keuzes maakt in je budgettering.
Je gedrag moet dus veranderen. En niet alleen dat van jou, maar ook het gedrag van je gezin.
En dan eigenlijk ook het gedrag van de supermarkt, omdat als ik echt gezond wil eten dat ook voorradig moet zijn. Nu is 70 procent van de voeding in een supermarkt niet gezond.
Daarmee verandert niet alleen jouw verhaal, maar moet iedereen op verhaal komen.”
Eerste zin
Nog een fragment uit het boek Tricky tijden dat je Jitske in de podcast ook hoort voorlezen.
‘Op verhaal komen betekent uitrusten. Op krachten komen en openstaan voor nieuwe inzichten. Het is zoeken naar de juiste woorden, terwijl we elkaar proberen te vinden, vasthouden, loslaten, tegenspreken en verrijken. Woorden hebben scheppingskracht. Ons narratief beschrijft wie we waren, wie we zijn en wie we willen worden. In de tussenruimte van verhalen kunnen we alles zijn. Als we geen verhaal hebben dan verzinnen we er een en ontstaan er allerlei wilde verhalen. Verhalen zijn sterker dan feiten.’
We hoeven geen heel nieuw verhaal te bedenken, schrijft Jitske in Tricky Tijden. We kunnen gewoon beginnen met een eerste zin.
Jitske: Nee, ik heb geen eerste zin. Dat is een zin die we met elkaar moeten maken.
Ik denk wel dat die eerste zin gaat over een tussenverhaal. Een verhaal nog voor het nieuwe verhaal. Wat is het verhaal van nu? We moeten overeenstemming hebben over in wat voor type verandering we zitten.
Voor sommige mensen is het een verandering van een klein verhaaltje. Voor andere mensen is het het hele narratief. Ik denk dat het eerste gesprek daarover gaat.
In mijn optiek zijn we verdwaald in ons culturele verhaal. Een kenmerk van liminaliteit is dat je gewoon de weg even niet meer weet. Dat je niet weet wat de volgende stap is. Dat er wilde verhalen zijn waardoor je in de war raakt. Dus je moet de weg vinden.
Ik ben op verdwaalcursus geweest en het eerste wat ik leerde, was dat mensen die niet accepteren dat ze verdwaald zijn in de natuur doodgaan.
Wat ook in de literatuur van survivalgidsen naar voren komt, is dat het eerste wat groepjes die verdwaald zijn doen ruzie maken is. Die groepjes gaan ook dood.
De eerste zin gaat dus veel meer over accepteren dat je de weg niet meer weet. Dat je verdwaald bent, maar dat betekent de dood in de ogen kijken.
Beseffen dat het zo niet verder kan. Onder ogen komen dat het narratief niet meer klopt. Dat als individu je leven niet meer bij je past … Dat is zo beangstigend!
Ik leerde dat ze in het Britse leger een protocol hebben voor als je verdwaald bent: make a cup of tea. Dat betekent: sprokkel hout, maak vuur, vind water. Dat zijn concrete taken die je kan uitvoeren.
En dan zit je aan het kampvuur naar je dampende mok te kijken en zegt: ‘En nu? Wat nu?’ Misschien is dat wel de eerste zin.
Dus eerlijk, oprecht en waarachtig, echte gesprekken voeren vanuit een acceptatie waar je bent.
Zullen we het er eens met elkaar over hebben waar we nu eigenlijk zijn? Ik denk dat we op dit moment helemaal niet allemaal op dezelfde plek zijn.
Hier zijn we, ben jij in de wereld waar ik ben? Jij ziet dingen anders dan ik, kan ik dat van jou zien? Oké, nu we dat weten, hoe gaan we dit doen? Hoe kunnen we de verbeeldingskracht aanspreken? Wat vinden we belangrijk? Wat willen we behouden en wat hebben we nodig om op reis te gaan?
Wat we dan alleen nog maar hoeven te doen, is oprechtheid hebben naar elkaar, eerlijk zijn en keuzes maken.
Dat dat niet makkelijk is, weten we als we weer voor die tent zitten en het oprechte gesprek moeten aangaan.
Als het op zo'n klein niveau al moeilijk is om zo'n gesprek te voeren, laat staan bij al die grote vraagstukken over huisvesting, gezondheidszorg, en schoolsystemen.
Ik denk dat ‘make a cup of tea’ ook een metafoor is voor: zoek in de verandering waar jij mee bezig bent - in het deelverhaal van het grote narratief waar jij invloed op hebt - drie dingen die leiden naar een nieuwe situatie of op z'n minst naar comfort in de huidige situatie.”
Een vraag aan jou voordat je hier vertrekt …
Wat ons interesseert is wat de Re-stories die we maken met je doen. Het gaat niet alleen om bereiken, maar vooral om beraken.
Daarom ook organiseren we het Tricky tijden concertcollege op dinsdag 16 september 2025 in NTG Schouwburg in Gent.
Kom je ook?